Kościół ewangelicki w Sycowie: historia świątyni sprzed budowy wieży, którą znamy dziś

Dzisiejszy kościół ewangelicki w Sycowie powstał z potrzeby miejsca, które pomieściłoby rosnącą wspólnotę. Zanim jednak rozpoczęto jego budowę, miejscowi luteranie przez dziesięciolecia pozostawali bez własnej świątyni. Ich obecność w mieście była znacznie starsza: sięgała XVI wieku i rozprzestrzeniania się reformacji.

W Sycowie ukształtowały się wówczas dwie wspólnoty. Niemieckojęzyczni wierni korzystali z kościoła pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła, natomiast polska społeczność była związana ze świątynią św. Michała. Losy obu budowli zmieniły sytuację ewangelików: pierwszą utracili w 1601 roku, drugą strawił pożar w 1637 roku.

Od zamkowej kaplicy do planów budowy

Nową możliwość sprawowania nabożeństw przyniósł dopiero rok 1735. Ernst Johann Biron uzyskał wtedy pozwolenie na urządzenie luterańskiej kaplicy na zamku. W 1758 roku funkcjonowała już w Sycowie parafia ewangelicko-augsburska, lecz zamkowe pomieszczenie z czasem przestało wystarczać wiernym.

W 1784 roku książę Peter Biron podjął decyzję o wzniesieniu większego kościoła. Pruski król wyraził zgodę na inwestycję 11 listopada 1784 roku. Opracowanie projektu powierzono Carlo Gotthardowi Langhansowi, architektowi, który później zaprojektował m.in. Bramę Brandenburską w Berlinie. Prace budowlane prowadził Martin Geyer z Goszcza.

Świątynia Bironów i zmieniony wygląd wieży

Roboty rozpoczęły się 26 kwietnia 1785 roku, a kamień węgielny położono 1 czerwca. Na ukończenie przedsięwzięcia i uroczyste poświęcenie kościoła czekano do 29 listopada 1789 roku. Budowla pozostawała związana zarówno z książęcą rezydencją, jak i z rodem Bironów. W dokumentach występowała jako ewangelicki kościół zamkowy w Polnisch Wartenberg, czyli dawnym Sycowie.

Wygląd świątyni z dnia poświęcenia nie odpowiadał w pełni temu, co można zobaczyć obecnie. Wieżę zamykała kopuła z latarnią, na której szczycie umieszczono kielich z hostią. Powody zniknięcia tego zwieńczenia oraz pierwotna postać kościoła mają zostać opisane w następnej części jego historii.

Źródło: facebook.com/mig.sycow