Historia Oleśnicy

Historyczna nazwa Oleśnica

Co przyświecało założycielom Oleśnicy, że nadali jej taką a nie inną nazwę? Najbardziej prawdopodobna wydaje się, że pochodzi ona od drzewa olchy, które w języku staropolskim nosiło miano olszyny bądź olszy. Przez to właściwa pierwsza nazwa miasta brzmi: Olesznica. W średniowiecznym dokumencie jeden z pierwszym zapisów tej nazwy to Olsznica, natomiast występuje tam również wyjaśnienie tego miana: „miasto nad olchowym potokiem”. Wiąże się to z jednym z dopływów rzeki Widawy, który współcześnie nazywa się tak samo jak miasto – Oleśnica

Historia do XX wieku

Wspomniany dokument z pierwszą nazwą Olsznica pochodzi z 1189 roku. Odwołując się do niego nie można jednak mówić jeszcze o mieście, a o osadzie targowej. Do roku 1230 powstał tutaj gród obronny. W roku 1255 książę Henryk III Biały nadał Oleśnicy lokację miejską na mocy prawa średzkiego dla „naszego miasta Olszniczy” Civitas nostra Olsnicz. W 1313 roku Oleśnica stała się stolicą nowoutworzonego księstwa oleśnickiego, a pierwszym jego władcą został Bolesław z dynastii Piastów.

Piastowie władali Oleśnicą aż do końca XV wieku, kiedy to bezpotomnie zmarł Konrad X Biały Młodszy, ostatni męski przedstawiciel oleśnickiej linii Piastów. Wkrótce te tereny przejęła czeska dynastia Podiebradów. Epoka renesansu to dla miasta czas rozwoju, o czym świadczy rozbudowa budynków obronnych, powstanie biblioteki, gimnazjum i drukarni.

Klęska spadła na Oleśnicę wraz z wybuchem wojny trzydziestoletniej. Podczas tego konfliktu zbrojnego strony walczące walnie przyczyniły się do doszczętnego zniszczenia miasta. W 1647 roku właścicielami Oleśnicy zostali książęta wirtemberscy. Postanowili oni odbudować Oleśnicę w stylu barokowym, dzięki czemu miasto dźwignęło się z upadku i po latach znów stało się ważnym ośrodkiem miejskim na Śląsku. Czas dobrobytu zakończył się wraz z dotkliwym pożarem, który wybuchł w 1730 r.

XIX wiek to znów czas dobry dla miasta. Wiązało się to głównie z powstaniem licznych linii kolejowych. Stanęły również inne budynki, gmachy sądowe, garnizony wojskowe, poczty, szkoły, gazownie, szpital oraz starostwo.

Najnowsza historia

Samo zajęcie miasta przez Armię Czerwoną w 1945 roku samo w sobie nie spowodowało dużych zniszczeń. Jednakże jeszcze w tym samym roku wybuchł pożar, w wyniku którego miasto spłonęło w 80%. Jeszcze w latach 50-tych miejscowe władze nie zdecydowały się na podjęcie prac, zmierzających do odbudowy budynków. Skupiły się za to na odgruzowywaniu miasta. Obudowa zabytków oraz rozbudowa miasta nastąpiły w latach 60-tych.